جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠ - ط - و بالاخره نسبت به آنان كه ضعف در راه طلب و همت و استقامت دارند، سفارش مى كند كه شايسته نيست قدم دراين راه گذارند

٥- اين همه شهد و شكر كز نى كلكم ريزد

اجر صبرى است كز آن شاخِ نباتم دادند[١]

٦- چل سال رنج و غصّه كشيديم و عاقبت‌

تدبير ما به دستِ شراب دو ساله بود[٢]

٧- بعد از اين نور به آفاق دهم از دل خويش‌

كه به خورشيد رسيديم و غبار آخر شد[٣]

٨- چو منصور از مراد آنان كه بَرْ دارند، بردارند

كه با اين درد اگر دربند درمانند، درمانند[٤]

٩- گوهر از بحر، كِىْ برون آرد

تَرْكِ سر تا نمى كند غوّاص‌[٥]

١٠- چو ذرّه گرچه حقيرم، ببين به دولتِ عشق‌

كه در هواى رُخَت چون به مهر پيوستم‌[٦]

١١- غبار خاطرِحافظ، ببُرد صيقلِ عشق‌

صفاى نيّتِ پاكان و پاك دينان بين‌[٧]

١٢- تخمِ وفا و مهر در اين كهنه كِشتزار

آنگه عيان شود كه رسد موسم دِرُو[٨]

١- نازكان راسفرعشق حرام است حرام‌

كه به هرگام دراين ره، خطرى نيست كه نيست‌[٩]

٢- هركس كه به هجر تو نسازد

از حلقه وصلِ تو برون باد![١٠]

٣- عشقبازى كارِ بازى نيست اى دل! سربباز

ورنه گوى عشق نتوان زد به چوگان هَوَس‌[١١]