جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤٦ - غزل ٥٩٤ هزار جهد بكردم كه يار من باشى

معشوقا! سرشك ديدگانم از فراقت شبها مونس من گشته و آبى به آتش درونى‌ام مى‌پاشد. آيا مى شود شبى به جاى اشك روانم در كنار خويش ببينمت؟ بخواهد بگويد:

كنايه از اينكه: محبوبا! همه جهانيان اگر مرا بستايند، چه سود اگر تو نخواهيم و ديدارم ننمايى؟ امّا اگر از كَرَمِ خويش يار من باشى و به مشاهده‌ات نايل آيم، همه چيز را دارم، و مى گويم:

«ماذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؟! وَمَا الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟! لَقَدْ خابَ مَنْ رَضِىَ دُونَكَ بَدَلًا، وَلَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغى‌ عَنْكَ مُتَحَوّلًا.»

[٢]: ( [معبودا!] كسى كه تو را از دست داد، چه چيزى يافت؟! و آن كه تو را يافت، چه چيزى را از دست داد؟! و براستى كه هركس غير تو را پسنديد، محروم گشت و هركس از تو روى گردان شد زيان بُرد.- مى‌گويم:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٤، ص ٣٣٩.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٢، ص ٣١١.