جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٨ - غزل ٥٧٣ سلام الله ما كر الليالى

معشوقا! الهى كه اين محبّت و عشق و مالامال بودن وجودم به تو، تا قيامت برقرار باشد، تا هيچگاه و در هيچ مرحله اى از مراحل اين عالم و عقبات بعد از آن، ابتلائات آن مرا ناراحت ندارد. در جايى مى گويد:

و در جايى نيز مى گويد:

دلبرا! نمى‌دانم كجا و چه زمان وصالت مرا دست خواهد داد؟ تو والايى و من پست، تو همه علمى و من همه جهل، تو همه جمالى و كمال من همه زشتى و نقص، بخواهد با اين بيان تقاضاى ديدار حضرتش را نموده و بگويد:

٣٩٩٣

«إلهى! مَنِ الَّذى نَزَلَ بِكَ مُلْتَمِساً قِراكَ، فَما قَرَيْتَهُ؟! وَمَنِ الَّذى أناخَ بِبابِكَ مُرْتَجياً نَداكَ، فَما أوْلَيْتَهُ؟! أيَحْسُنُ أنْ أرْجِعَ عَنْ بابِكَ بِالخَيْبَةِ مَصْرُوفاً وَلَسْتُ أعْرِفُ سِواكَ مَوْلىً بِالإحْسانِ مَوْصُوفاً.»

[٣]: (معبودا! كيست كه به التماس پذيرايى‌ات بر تو فرود آمد و ميهمانى‌اش ننمودى؟! و كيست كه به اميد بخششت به درگاه تو مقيم شد و به او احسان ننمودى؟! آيا سزاوار است به نااميدى از درگاهت برگردم با آنكه جز تو مولايى كه موصوف به احسان باشد نمى شناسم.) و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٧، ص ٢١٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٨، ص ٢١٣.

[٣] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.