جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٠ - غزل ٥٧٣ سلام الله ما كر الليالى

به گفته خواجه در جايى:

لذا مى گويد:

محبوبا! غرض از دنيا و آنچه در آن است، براى رسيدن به وصال و انس و ياد توست، نه دل بستن به آن، الهى! كه تو باشى و هيچ نباشد؛ كه:

٣٨٦٢

«إنَّ لِلذِّكْرِ أهْلًا أخَذُوهُ مِنَ الدُّنْيا بَدَلًا، فَلا تَشْغَلُهُمْ تِجارَةٌ ...»

[٢]: (براستى كه ذكر و ياد [خداوند] را، اهلى است، كه آن را به جاى دنيا گرفته‌اند، پس هيچ داد و ستدى آنها را مشغول نساخته ...- نيز:

٣٨٦٣

«إذا رَأَيْتَ اللَّهَ سُبْحانَهُ يُونِسُكَ بِذِكْرِهِ، فَقَدْ أحَبَّكَ.»

[٣]: (هرگاه ديدى خداوند سبحان تو را به ذكر و ياد خويش مأنوس مى نمايد، [بدان كه‌] او تو را به دوستى گرفته.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٣، ص ٢٦١.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٤.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٤.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠، ص ٥٨.