جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٣ - غزل ٥٥١ تو مگر بر لب جويى ز هوس ننشينى

تو مگر بر لب جويى ز هَوسَ ننشينى‌

ور نه، هر فتنه كه بينى، همه از خود بينى‌

به خدايى كه تويى بنده بگزيده او

به جاى منِ بيدل، دگرى نگزينى‌

صبر بر جور رقيبت چه كنم گر نكنم؟

عاشقان را نبود چاره، بجز مسكينى‌

ادب و شرم، تو را خسروِ مَهْ رويان كرد

آفرين بر تو! كه شايسته صد تحسينى‌

عجب از لطف تواى گل! كه نشينى با خار

ظاهراً مصلحتِ وقت، در آن مى بينى‌

حيفم آيد كه خرامى به تماشاىِ چمن‌

كه تو خوشتر ز گل و تازه تر از نسرينى‌

گر امانت بسلامت ببرم، باكى نيست‌

بى دلى سهل بُوَدگر نبود بى‌دينى‌

بادِ صبحى به هوايت، ز گلستان برخاست‌

كه تو خوشبو چو گُلِ سُورى و چون نسرينى‌

سخنِ بى‌غرض از بنده مخلص بشنو

اى كه منظورِ بزرگانِ حقيقتْ بينى!

نازنينى، چو تو پاكيزه رُخ و پاك نهاد

بهتر آن است، كه با مردمِ بَدْ ننشينى‌

شيشه بازىِّ سرشكم، نگرى از چپ و راست‌

گر بدين منظرِ بينش، نَفَسى بنشينى‌

بعد از اين، ما و گدايى به سر منزلِ عشق‌

راهرو را نَبُوَد چاره، بجز مسكينى‌

تو بدين دلكشى و نازكى اى مايه ناز!

لايقِ بزمگهِ خواجه جلال الدّينى‌

سيلِ اين اشكِ روان، صبرِ دل حافظ برد

بَلَغَ الطّاقَةَ يا مُقْلَةَ عَيْنى! بينى‌