جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٨ - غزل ٥٦٩ صوفى! بيا كه شد قدح لاله پر ز مى

گشته اند ببين چگونه از مشاهدات و تجلّيات نيمه شب حضرتش مست گرديده‌اند، تو هم زاهدا بيا از خواب غفلت بيدار و هشيار شو تا از ديدار او بهره‌مند گردى و منزلتى معنوى بدست آورى. به گفته خواجه در جايى:

زيرا پس از اين جهانت كمالى حاصل نخواهد شد و به خواب عدم گرفتار خواهيم شد.

اى شاخه سبز و خرّم بهارى! در ميان چمنزار خوش مى چَمى و بر خود مى بالى، و غافل از باد دى مى باشى. كنايه از اينكه: زاهدا! بر نشاط جوانى و اين جهان فانى نمى توان اعتماد كرد، بسيار به خود و عبادات قشرى و اعمال ظاهرى‌ات مبال؛ زيرا تهيدستى هركس پس از مرگ ظاهر خواهد شد بيا و امروز از اعمال لبّى توشه اى بردار، از مهر چرخ و مكر زمانه نمى توان ايمن شد. ناگهان بانگى برآيد خواجه مرد و سپس مى نگرى سرمايه عمرت را به كاهى معامله نموده‌اى؛ كه:

٣٨٠٣

«إحْفَظْ عُمْرَكَ مِنَ التَّضْييعِ لَهُ فى غَيْرِ العِبادَةِ وَالطّاعاتِ.»

[٢]: (عمر خويش را، از تباه ساختن آن در غير عبادت و طاعتهاى.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٩، ص ١٨٢.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.