جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٤ - غزل ٥٤٥ به فراغ دل زمانى، نظرى به ماهرويى

اى دوست! در فراقت بى‌تاب گشتم و دل خويش را از دست دادم، عمرى است از هيچ كس و هيچ طريقى خبر از تو ندارم درنتيجه بخواهد بگويد:

«إلهى! ... وَلَوْعَتى لايُطْفِئُها إلّالِقاؤُكَ، وَشَوْقى إلَيْكَ لايَبُلُّهُ إلّاالنَّظَرُ إلى‌ وَجْهِكَ، وَقرارى لايَقِرُّ دُونَ دُنُوّى‌ مِنْكَ، وَلَهْفَتى لايَرُدُّها إلّارَوْحُكَ.»

[١]: (معبودا! ... و سوز درونى‌ام را جز ملاقاتت فرو نمى نشاند، و چيزى جز نگريستن به روى [اسماء و صفات‌] ات بر شوقم به تو آب نمى پاشد، و قرارم جز در نزديكى و قرب به تو آرام نمى گيرد، و افسوس و اندوهم را جز نسيم [و يا رحمت‌] ات برطرف نمى كند.) در جايى هم مى گويد:

لذا مى گويد:

محبوبا! آرزوى من آن بود كه همواره ببينمت، ولى افسوس! كه عمرم به پايان رسيد و به اين آرزوى خود نرسيدم و جز هوسى در خاطره‌ام نماند. بخواهد بگويد:

«أسْأَلُكَ أنْ تُنيلَنى مِنْ رَوْحِ رِضْوانِكَ، وَتُديمَ عَلَىَّ نِعَمَ امْتِنانِكَ. وَها! أنَا بِبابِ كَرَمِكَ واقفٌ، وَلِنَفَحاتِ بِرِّكَ مُتَعَرِّضٌ، وَبِحَبْلِكَ الشَّديدِ مُعْتَصِمٌ، وَبِعُرْوَتِكَ الوُثْقى‌ مُتَمَسِّكٌ.»

[٣]: (از تو مسئلت دارم كه.

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٥٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩٥، ص ٣٥٨.

[٣] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٥٠.