جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٥ - غزل ٥٨٢ طفيل هستى عشقند، آدمى و پرى

٣٩١٩

الآفاتِ.»

[١]: (دنيا، جايگاه آفتها و آسيبهاست.- نيز:

٣٩٢٠

«ألدُّنْيا لاتَصْفُو لِشاربٍ، وَلا تَفى لِصاحِبٍ.»

[٢]: (دنيا براى هيچ نوشنده اى بى‌آلايش و ناب نگشته، و به هيچ همراهى وفا نمى‌كند)، «گر امتحان بكنى مِىْ خورىّ و غم نخورى.»

چنانكه اى خواجه! همّت را بدرقه راه خويش قرار دهى، اميد آن را داشته باش كه بازش ببينى و در روشنايى ديدارش قصّه و غصّه شامهاى هجرانت را با حضرت دوست بازگو شوى. در جايى مى گويد:

[١] ( ١- ٢). غرر و درر موضوعى، باب الذّنيا، ص ١٠٦.

[٢] ( ١- ٢). غرر و درر موضوعى، باب الذّنيا، ص ١٠٦.

[٣] - مى‌بينم كه در شب مهتاب با[ محبوبه‌ام‌] ليلى‌ در شب سخن مى گويم.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧، ص ٦٩.