جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٧ - غزل ٥٤٧ بلبل ز شاخ سرو، به گلبانگ پهلوى

عيش ميسّر مى شود؟! لذا مى گويد:

حال كه مرا چنين شهودى با دوست رُخ داده، آن را با صد تاج پادشاهى برابر نمى‌كنم. اين همان فقرى است كه گفته اند رسول خدا ٦ فرموده:

٣٦٨٣

«ألْفَقْرُ فَخْرى، وَبِهِ أفْتَخِرُ عَلى سآئِرِ الأنْبِيآءِ وَالمُرْسَلينَ.»

[١]: (فقر و نادارى [موجب‌] فخر و بالندگى من است، و بدان بر تمام پيامبران و رسولان افتخار مى نمايم.) در جايى مى گويد:

محبوب، چون حيات واقعى مرا در نيستى مى دانست، به فقر و تهيدستى‌ام مبتلا ساخت و از اسباب دنيوى بى‌بهره نمود، تا يكسره بدو منقطع شوم و به مقام واقعى خويش واصل گردم؛ كه: «إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً»[٣]: (براستى كه جانشنى براى خود در زمين قرار مى دهم.- نيز: «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ، إِلَّا لِيَعْبُدُونِ»[٤]: (و جنّ و انس را نيافريدم، جز آنكه مرا بپرستند.- همچنين:

٣٧٧٢

«إلهى! هَبْ لى كَمالَ الإنْقِطاعِ إلَيْكَ ... فَتَصِلَ‌

[١] - مستدرك الوسائل، ج ٢، ص ٢٧٩، از روايت ٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٢، ص ٤١٩.

[٣] - بقره: ٣٠.

[٤] - ذاريات: ٥٦.