جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٩ - غزل ٥٦٥ زان مى صاف كز او پخته شود هر خامى

ساقى بيار باده كه ماهِ صيام رفت‌

در دِهْ قَدَح كه موسمِ ناموس و نام رفت‌

وقتِ عزيز رفت بيا تا قضا كنيم‌

عمرى كه بى‌حضورِ صراحىّ و جام رفت‌

مستم كن آنچنان كه ندانم زبى خودى‌

در عرصه خيال، كه آمد كدام رفت‌

زاهد غرور داشت، سلامت نبُرد راه‌

رند از رَهِ نياز، به دار السّلام رفت‌[١]

گله از زاهد بدخو چه كنم؟ رسم اين است‌

كه چو صبحى بدمد، در پى‌اش افتد شامى‌

زاهد! تو دان و خلوتِ تنهايى و نياز

عشّاق را حواله به عيشِ مدام رفت‌

نقدِ دلى كه بود مرا، صرفِ باده شد

قلبِ سياه بود و از آن در حرام رفت‌

ديگر مكن نصيحتِ حافظ كه رَهْ نيافت‌

گم گشته اى كه باده عشقش به كام رفت‌[٢]

يارِ من چون بخرامد به تماشاىِ چمن‌

برسانش زمن اى پيك صبا! پيغامى‌

گو: حريفى كه شب و روزِ مِى صاف كشد

بود آيا كه كند ياد ز دُرد آشامى؟