جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦٢ - غزل ٥٩٧ ز كوى يار مى آيد نسيم باد نوروزى

ز كوىِ يار مى آيد نسيمِ بادِ نوروزى‌

ازاين باد ار مدد خواهى، چراغِ دل برافروزى‌

چوگُل گر خرده اى دارى، خدا را صرف عشرت كن‌

كه قارون را زيانها داد، سَوداىِ زَرْ اندوزى‌

سخن در پرده مى گويم، چو گُل از پرده بيرون آى‌

كه بيش از پنج روزى نيست، حكمِ ميرِنوروزى‌

ميى دارم چوجانْ صافىّ وصوفى مى كند عيبش‌

خدايا! هيچ عاقل را مبادا بَخْتِ بد روزى‌

طريقِ كام جستن چيست؟ تركِ كام خود گفتن‌

كلاهِ سرورى اين است، گر اين ترك بردوزى‌

جدا شد يار شيرينت، كنون تنها نشين اى شمع!

كه حكم آسمان اين است، اگر سازى اگر سوزى‌

به عُجبِ علم نتوان شد ز اسبابِ طَرَب محروم‌

بيا زاهد! كه جاهل را زياده مى رسد روزى‌

ندانم نوحه قمرى به طَرْفِ جويباران چيست؟

مگر او نيز همچون من غمى دارد شبانْ روزى؟

به بستان رُو كه از بلبل، طريقِ عشق گيرى ياد

به مجلس آى كز حافظ، سخنْ گفتن بياموزى‌