جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٤ - غزل ٥٩٨ به چشم مهر اگر با من مهام را يك نظر بودى

كنايه از اينكه: اگر معشوقم را خبر از حال و درد دل من مى بود، همواره‌ام مورد الطاف بى‌پايان خود قرار مى داد. (سخنى است عاشقانه) بخواهد با اين بيان تمنّاى ديدار او را نموده و بگويد:

«إلهى! مَنِ الَّذى نَزَلَ بِكَ مُلْتَمِساً قِراكَ، فَما قَرَيْتَهُ؟ وَمَنِ الَّذى أناخَ بِبابِكَ مُرْتَجِياً نَداكَ، فَما أوْلَيْتَهُ؟ أيَحْسُنُ أنْ أرْجِعَ عَنْ بابِكَ بِالخَيْبَةِ مَصْرُوفاً، وَلَسْتُ أعْرِفُ سِواكَ مَوْلىً بِالإحْسانِ مَوْصُوفاً؟»

[٢]: (معبودا كيست كه به التماس پذيرايى‌ات بر تو فرود آمد و ميهمانى‌اش ننمودى؟! و كيست كه به اميد بخششت به درگاه تو مقيم شد و به او احسان ننمودى؟! آيا سزاوار است به نااميدى از درگاهت برگردم با آنكه جز تو مولايى كه موصوف به احسان باشد نمى شناسم؟!- بگويد:

لذا مى گويد:

اگر دوست مرا روزى از هجران مى رهانيد و فرصت ديدارش مى داد، چه مبارك ساعت و روزگارى خوش بود آن لحظات! به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٤، ص ٢٧٤.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥٢، ص ٢٠٣.