جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٣ - غزل ٥٩٨ به چشم مهر اگر با من مهام را يك نظر بودى

قرار گيرم، و به چشم عنايت بر من نگاه كند و هجرانم پايان يابد. در جايى در مقام تقاضاى اين معنى مى گويد:

محبوبا! همواره خويش را در حجاب كثرات عالم خلقى مختفى داشته‌اى؛ كه:

٤٠١٩

«ألْحَمْدُللَّهِ الَّذى لايُهْتَكُ حِجابُهُ.»

[٢]: (سپاس خدايى را كه پرده [از روى او براى ديدگان بركنار نمى شود.]- نيز:

«يا مَنِ احْتَجَبَ فى سُرادِقاتِ عَرْشِهِ عَنْ أنْ تُدْرِكَهُ الأبْصارُ.»

[٣]: (اى خدايى كه در سراپرده‌هاى عرش و موجوداتت از اينكه مبادا ديدگان تو را دريابند، محجوب گشته‌اى.) چنانچه روزى برايم بى‌حجاب از مظاهرت جلوه بنمايى؛ كه:

«يا مَنْ تَجَلّى‌ بِكَمالِ بَهآئِهِ! فَتَحَقَّقَتْ عَظَمَتُهُ الإسْتِواءَ، كَيْفَ تَخْفى‌ وَأنْتَ الظّاهِرُ؟! أمْ كَيْفَ تَغيبُ، وَأنْتَ الرَّقيبُ الحاضِرُ؟!»

[٤]: (اى خدايى كه با نهايت فروغ و زيبايى جلوه نمودى تا اينكه عظمتت تمام مراتب وجود را فرا گرفت! چگونه پنهانى با آنكه تنها تو آشكارى؟ يا چگونه غايبى درصورتى كه فقط تو مراقب و حاض هستى.- نيز:

٤٠٢٢

«وَلايُغْلَقُ بابُهُ، وَلا يُرَدُّ سآئِلُهُ.»

[٥]: (و [هيچگاه‌] درگاه او بسته نگشته، و گدايش بازگردانده نمى شود.)، نه من كه همه عالم را سرگشته و فريفته خودخواهى ساخت. بخواهد با اين بيان بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٢، ص ٣٣٨.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٥٩.

[٣] ( ٣- ٤). اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٤] ( ٣- ٤). اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٥] - اقبال الاعمال، ص ٥٩.