جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٣ - غزل ٥٨٠ صبا! تو نكهت آن زلف مشكبو دارى

ساقى! بيار باده كه آمد زمانِ گُل‌

تا بشكنيم توبه دگر در ميانِ گل‌

كورىِّ خار، نعرهْ زنان تا چمن رويم‌

چون بلبلان، نزول كنيم آشيانِ گل‌

حافظ! وصال گل طلبى، همچو بلبلان‌

جان كن فداىِ خاكِ رَهِ باغبانِ گل‌[١]

قباىِ حُسنْ فروشى تو را برازد و بس‌

كه همچو گل، همه آيينِ رنگ و بو دارى‌

سَرِ ارادت ما و آستانِ حضرت دوست‌

كه هرچه بر سر ما مى رود، ارادتِ اوست‌

نظير دوست نديدم اگرچه از مَه و مِهر

نهادم آينه ها در مقابلِ رُخِ دوست‌

نثار روى تو، هر برگِ گل كه در چمن است!

فداىِ قَدّ تو، هر سَرْو بُنْ كه بر لب جوست!

زبانِ ناطقه در وصفِ حُسن او لال است‌

چه جاى كلك بريده، زبانِ بيهده گوست؟[٢]

زمانه گر همه مُشْكِ خُتَن دهد بر باد

فداى تو! كه خَط و خالِ مشكبو دارى‌