جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٩ - غزل ٥٩٣ وقت را غنيمت دان، آن قدر كه بتوانى

خواجه در قسمتى از اين غزل نصايح مشفقانه به خود و سالكين، و در قسمتى اظهار اشتياق به حضرت دوست و تمنّاى ديدار او را نموده. مى‌گويد:

اى خواجه! و يااى سالك! تا مى توانى از ساعات و ايّام و ليالى خودت، براى غرض غايى از خلقت و شناسايى محبوبت بهره بردارد؛ كه:

٣٩٧٥

«إنَّ أنْفاسَكَ أجْزآءُ عُمْرِكَ فَلا تُفْنِها إلّافى طاعَةٍ تُزْلِفُكَ.»

[١]: (براستى كه نَفَسهاى تو. جزء جزء عمر توست پس آنها را جز در طاعت و عبادتى كه [به خدا] نزديكت سازد، از بين مبر.- نيز:

٣٩٧٦

«لَيْسَ شَىْ‌ءٌ أعَزَّ مِنَ الكِبْريتِ الأحْمَرِ إلّامابَقِىَ مِنْ عُمْرِ المُؤْمِنِ.»

[٢]: (چيزى كمياب تر از گوگرد سرخ نيست، مگر آنچه كه از عمر مؤمن باقى مانده باشد.- همچنين:

٣٩٧٧

«لايَعْرِفُ قَدْرَ ما بَقِىَ مِنْ عُمْرِهِ إلّانَبِىٌّ أوْ صِدِّيقٌ.»

[٣]: (ارزش باقيمانده عمر خويش را جز پيامبر و يا صدّيق [و شخصيتى كه به تمام وجود صادق باشد] نمى‌داند.)؛ زيرا حاصل از حيات و زندگى جهان، تا توجّه كنى پايان يافته؛ كه:

٣٩٧٨

«ألْعُمْرُ أنْفاسٌ مُعَدَّدَةٌ.»

[٤]: (عمر، نَفَسهايى شمرده شده و اندك مى باشد.- همچنين:

٣٩٧٩

«إنَّ عُمْرَكَ وَقْتُكَ الَّذى أنْتَ فيهِ.»

[٥]: (براستى كه عمر تو، همان وقت.

[١] ( ١- ٢). غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.

[٢] ( ١- ٢). غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٧.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٥.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.