جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٩ - غزل ٥٩٠ نوبهار است در آن كوش كه خوشدل باشى

را از آن برگير؛ زيرا معلوم نيست ديگر چنين لحظاتى باز تو را نصيب گردد؛ كه:

٣٩٤٥

«إنَّ لِرَبِّكُمْ فى أيّامِ دَهْرِكم نَفَحاتٍ. ألا! فَتَعَرَّضُوا لَها.»

[١]: (بدرستى كه پروردگارتان را در روزگار عمرتان، نسيمهايى است، پس آگاه باشيد و به پيشواز آنها برويد.- به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است مراد خواجه از بيت، اشاره به يهره گرفتن از سرسبزى و خرّمى فصل بهار و به تماشاى آن نشستن و از اين راه به ملكوتشان پى بردن باشد. در جايى مى‌گويد:

اين سخن را نه تنها من به تو مى گويم، كه:

همه جهان هستى از طريق ملكوتشان دعوتت به خوشدلى و انس با آفريننده خويش نموده و مى گويند: از عمر و جوانى و فرصتها بهره گير و به عشق يكتا معشوقت تا در اين سرايى بپرداز، كه «بسى گل بدمد باز و تو در گِل باشى.»؛ امّا «وعظت آنگاه دهد سود، كه قابل باشى.» و آن را جز با تجافى ازدار غرور و بندگى.

[١] - بحارالأنوار، ج ٧١، ص ٢٢١، روايت ٣٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٢، ص ٣٤٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٥، ص ١٩٢.