جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٩ - غزل ٥٥٩ خوش كرد ياورى فلكت روز داورى

و ممكن است بخواهد بگويد: در گذشته‌ام از هجران نجات بخشيدى و به فراق مبتلا ساختى، بازم به خود راه ده «تا يك دم از دلم، غم دنيا بدر برى» به گفته خواجه در جايى:

اى آنان كه گرفتار عالم طبيعتيد! پايبند آن نباشيد، زيرا جاه و مقام و بزرگى و بهره برى آن بايد وسيله سعادتتان شود، نه شقاوت؛ خطرات آن بخصوص اگر در شاهراه آن قرار گرفته‌ايد، بسيار است. هركس را كه خداوند بدان امتحان كند، بايد توجّه داشته باشد تا سبكبار از اين مرحله بگذرد؛ كه: «وَ رَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ، لِيَبْلُوَكُمْ فِي ما آتاكُمْ»[٢]: (و بعضى از شما را بر برخى درجاتى برترى داد، تا در آنچه به شما عطا فرموده، بيازمايدتان.).

و ممكن است بخواهد با اين بيان به خود خطاب كرده و بگويد: آنچه در گذشته گرفتار آن بودى، خطرات بسيار را درپى داشت و از مقصودت باز مى داشت. مبادا ديگر بار به گذشته خود باز گردى؛ زيرا:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٩، ص ٢٥٢.

[٢] - انعام: ص ١٦٥.