جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٠ - غزل ٥٦٦ ز دلبرم كه رساند نوازش قلمى؟

نيز: «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ أَدْبارَ السُّجُودِ»[١]: (پس پاسى از شب و درپى سجده، او را تسبيح گوى.- همچنين: «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ إِدْبارَ النُّجُومِ»[٢]: (پس پاسى از شب و نيز هنگام پشت كردن و غروب ستارگان، او را تسبيح گوى.- همچنين: «إِنَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئاً وَ أَقْوَمُ قِيلًا»[٣]: (براستى كه پديده شب يا نماز خواندن در شب، [براى صفاى نَفْس‌] استوارتر، و [براى حضور قلب‌] درست‌تر [از ديگر اوقات‌] مى‌باشد. و نيز: «أَقِمِ الصَّلاةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلى‌ غَسَقِ اللَّيْلِ وَ قُرْآنَ الْفَجْرِ، إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كانَ مَشْهُوداً»[٤]: (نماز را از هنگام زوال آفتاب [ظهر] تا تاريكى كامل [نصف‌] شب، و قرائت صبحگاهى [نماز صبح‌] برپادار. براستى كه قرائت صبحگاهى [و نماز صبح‌] را [فرشتگان شب و فرشتگان روز] مشاهده مى كنند.).

[١] - ق: ٤٠.

[٢] - طور: ٤٩.

[٣] - مزمّل: ٦.

[٤] - اسراء: ٧٨.