جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٠٦

روزى قابل عنايات معشوق گردد و به مقصد غايى انسانيّتش نايل سازد. به گفته خواجه در جايى:

همان طورى كه خواجه در غزليّاتش بر طبق حال و مقام خود سخن مى گفته، نه آن گونه كه بيشتر اهل شعر و شاعرى هستند؛ در اينجا هم پس از آن كلمات و راز و نياز، گويا به فكر مى افتد كه تفألى به قرآن شريف بزند، ببيند كارش به كجا خواهد كشيد: آيا باز محبوبِ خود را مشاهده خواهد نمود؟ يا خير. اين آيه شريفه از قول زكريّا ٧ آيد كه: «رَبِّ! لا تَذَرْنِي فَرْداً، وَ أَنْتَ خَيْرُ الْوارِثِينَ»[٢]: (پروردگارا! تنهايم مگذار، و تو بهترين وارثان مى باشى.) به فال نيك مى گيرد كه حضرت دوست به مرادش خواهد رساند و هجرانش پايان خواهد يافت؛ لذا مى گويد: «مگر وقت وفا پروردن آمد ...».

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٥، ص ٣٠٠.

[٢] - انبياء: ٨٩.