جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٣ - غزل ٥٦٦ ز دلبرم كه رساند نوازش قلمى؟

به جان او كه به شكرانه جان برافشانم‌

اگر به سوى من آرى، پيامى از بَرِ دوست‌

وگر چنانچه در آن حضرتت نباشد بار

براى ديده بياور غبارى از دَرِ دوست‌

من گدا و تمنّاىِ وصل او هيهات!

مگر به خواب ببينم جمال و منظر دوست‌[١]

دلم گرفت ز سالوسِ و طبلِ زيرِ گليم‌

خوشا دمى! كه به ميخانه بر كُنم عَلَمى‌

گر من از باغِ تو يك ميوه بچينم چه شود؟

پيشِ پايى به چراغ تو ببينم چه شود؟

يا رب! اندر كَنَفِ سايه آن سَرْو بلند

گر من سوخته يك دم بنشينم چه شود؟

زاهدِ شهر، چو مِهْرِ مَلِك و شحنه گُزيد

من اگر مِهْرِ نگارى بگزينم چه شود؟[٢]

روزگارى است كه ما را نگران مى دارى‌

مُخْلِصان را نه به وضعِ دگران مى دارى‌

گوشه چشمِ رضايى به مَنَت باز نشد

اين چنين عزّت صاحب نظران مى دارى؟

نه گل از داغ غَمَت رَسْت نه بلبل در باغ‌

همه را نعره زنان جامه دران مى دارى‌[٣]

حديثِ چون و چرا، دردِ سر دهد ساقى!

پياله گير و بياسا به عمرِ خويش دمى‌