جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٣ - غزل ٥٦١ دو يار زيرك و از باده كهن دو منى

روى [و تمام وجود] خويش به سوى دين نما، همان سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد، دگرگون شدنى براى آفرينش خدا نيست، اين همان دين استوار است ولى اكثر مردم [از اين حقيقت‌] آگاه نيستند.)، تا اختلاف ميان من و تو حلّ شود و به رويّه يكديگر شماتت ننماييم؛ زيرا:

زاهدا! عالم ناپايدار و گذرا و حوادث آن، چنان گلهاى معنويش را پامال و نابود كننده است، كه نمى توان ايمن شد كه ما را هم چنان نكند؛ پس سزاوار است كه تا حياتمان باقى مى باشند، از فراغت و عنايات حضرت دوست استفاده كنيم و از جمال و كمال او بهره‌مند گرديم. به گفته خواجه در جايى:

زاهدا! منى كه انسى با دوست داشتم، حوادث جهان مرا از او دور ساخت و به دست خسان گرفتارم نمود، از حق ناشناسىِ فلكِ دوّار و روزگار ناپايدار نمى دانم چگونه شكايت نمايم. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥٥، ص ٢٠٥.