جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٥ - غزل ٥٦٧ زين خوش رقم كه بر گل رخسار مى كشى

با چشم و ابروى تو چه تدبيرِ دل كنم‌

وَهْ زين كمان! كه بر سَرِ بيمار مى كشى‌

مرا چشمى است خون افشان، ز چشمِ آن كمان ابرو

جهان پر فتنه مى بينم، از آن چشم و از آن ابرو

هميشه چشمِ مستش را كمانِ حُسْن در زِهْ باد

كه از پشتىِّ تير او، كشد بر مَهْ كمان، ابرو

اگرچه مرغِ زيرك بود حافظ در هوادارى‌

به تيرِ غمزه صيدش كرد، چشمِ آن كمان ابرو[١]

به تيغم گر كشد، دستش نگيرم‌

وگر تيرم زند، منّت پذيرم‌

كمانْ ابروى ما راگو: مزن تير

كه پيشِ چشم بيمارت بميرم‌

بسوز اين خرقه تقوى چو حافظ

كه اگر آتش شوم، در وى نگيرم‌[٢]

باز آ كه چشمِ بَدْ ز رُخَت دور مى كنم‌

اى تازه گل! كه دامن از اين خار مى كشى‌