جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٦ - غزل ٥٦٧ زين خوش رقم كه بر گل رخسار مى كشى

باز آى و دلِ تنگ مرا مونس جان باش‌

وين سوخته را محرمِ اسرار نهان باش‌

خون شد دلم از حسرت آن لعلِ روان بخش‌

اى دُرج محبّت! به همان مهر و نشان باش‌[١]

هماىِ اوجِ سعادت به دام ما افتد

اگر تو را گذرى بر مقام ما افتد

حباب وار براندازم از نشاط، كلاه‌

اگر ز روى تو عكسى به جام ما افتد

شبى كه ماهِ مراد از افق طلوع كند

بُوَد كه پرتو نورى به بام ما افتد؟[٢]

كامِلْ رُوىِ چو بادِ صبا را به بوىِ زُلف‌

شيرين به قيدِ سلسله در كار مى كشى‌

يا رب! اندر دلِ آن خسروِ شيرين انداز

كه به رحمت گذرى بر سَرِ فرهاد كند

امتحان كن كه بسى گنجِ مرادت بدهند

گر خرابى چو مرا لطفِ تو آباد كند[٣]

سر سوداىِ تو اندر سَرِ ما مى گردد

تو ببين در سَرِ شوريده، چه ها مى گردد