جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٢ - غزل ٥٩٣ وقت را غنيمت دان، آن قدر كه بتوانى

و نيز در جايى مى گويد:

كنايه از اينكه: منِ فراق كشيده اى چون يعقوب ٧ را كيست، تا چون برادران حضرت يوسف ٧ پس از سالها فراق، خبر از محبوبم بياورد، و از اضطراب و ناراحتى برهاندم؟ غم عشق او مرا به ياد پير كنعانِ ٧ مى اندازد، در شگفتم چگونه هجران نورديده خود را توانست تحمّل كند. اى دوستان! واى اساتيد! ترحّمى به حال من دور از معشوقم كنيد، و در پيشگاهش سخنِ «يا أَيُّهَا الْعَزِيزُ! مَسَّنا وَ أَهْلَنَا الضُّرُّ، وَ جِئْنا بِبِضاعَةٍ مُزْجاةٍ، فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ، وَ تَصَدَّقْ عَلَيْنا؛ إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ»[٣]: (اى عزيز! بدى و رنجورى به ما و خانواده ما رسيده، و با سرمايه و كالايى اندك و بى‌ارزش [به پيشگاه تو] آمده‌ايم، پس پيمانه را براى ما كامل گردانيده و بر ما تصدّق نما، كه براستى خداوند خود صدقه دهندگان را پاداش [نيكو] عنايت مى فرمايد.) سر دهيد، شايد عنايتى فرمايد و از ورطه فراقم برهاند. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٢، ص ٣٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٧، ص ٣٣٤.

[٣] - يوسف: ٨٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٤، ص ١٠٦.