جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩ - غزل ٥٤٤ به صوت بلبل و قمرى، اگر ننوشى مى

زودرس و زودگذر بفروشد، بدبخت گشته، و در معامله‌اش زيان برده است- يا اينكه:

٣٦٦٧

«طَلاقُ الدُّنْيا مَهْرُ الجَنَّةِ.»

[١]: (مهريه و كابين بهشت، طلاق و جدايى از دنياست.- به گفته خواجه در جايى:

در اين دو بيت هم گله از بى‌عنايتى دوست نموده، و با اين بيان تمنّاى ديدار او را مى‌نمايد. بخواهد بگويد: محبوبا! تو كه عمرى ما را مورد عنايت خود قرار مى‌دادى، چرا اين گونه از نظر انداخته‌اى. از ديدارت بهره مندمان ساز و شكوه سلطنت خود را به ما ارائه ده، و بگذار باز هم به چشم عظمت و بزرگى و شكوه و سلطنت و حمكرانى‌ات بر بندگان ياد كنيم؛ كه:

٣٦٦٨

«ألسَّخآءُ يَزْرَعُ المَحَبَّةَ.»

[٣]: (بخشندگى، تخم دوستى و محبّت را [در دل‌] مى‌فشاند.- نيز:

٣٦٦٩

«ألسَّخآءُ يَكْسِبُ الحَمْدَ.»

[٤]:

(بخشندگى، حمد و سپاس [ديگرا] را به دنبال دارد.- نيز:

٣٦٧٠

«سَبَبُ السّيادَةِ ألسَّخآءُ.»

[٥]: (سبب سيادت و آقايى، بخشندگى و گشاده دستى است.).

و ممكن است بخواهد بگويد: معشوقا! بندگان تو دست از سخا و بذل و.

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الدّنيا، ص ١١٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٠، ص ٣٧٣.

[٣] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب السخاوة، ص ١٥٥.

[٤] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب السخاوة، ص ١٥٥.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب السخاوة، ص ١٥٦.