جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٣ - غزل ٥٥٥ چون در جهان خوبى، امروز كامكارى

اى دوست! تا كى به خواجه‌ات بى‌اعتنايى و به وى عنايتى نمى فرمايى؟ با نگاهى، از فراق رهايى‌اش دِهْ؛ كه:

٣٧٢١

«أسْأَلُكَ بِسُبُحاتِ وَجْهِكَ وَبِأنْوارِ قُدْسِكَ، وَأبْتَهِلُ إلَيْكَ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ وَلَطآئِفِ بِرِّكَ، أنْ تُحَقِّقَ ظَنّى بِما اؤمَّلِهُ مِنْ جَزيلِ إكْرامِكَ وَجَميلِ إنْعامِكَ، فِى القُرْبى‌ مِنْكَ وَالزُّلْفى‌ لَدَيْكَ وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ.»

[٢]: (به انوار [و يا عظمت‌] وجه [اسماء و صفات‌] و به انوار [مقام ذات‌] پاك و مقدّست از تو درخواست نموده و به عواطف مهربانى و لطائف احسانت تضرّع و التماس مى نمايم كه گمان مرا به آنچه از بخشش فراوان و انعام نيكويت، در قرب به تو و نزديكى و منزلت در نزدت و بهره مندى از مشاهده‌ات آرزومندم، تحقّق بخشى.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٤، ص ٣٣٩.

[٢] - بحارالانوارب، ج ٤)، ص ١٤٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٧، ص ٢٩٥.