جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣١ - غزل ٥٥٥ چون در جهان خوبى، امروز كامكارى

عزيزا! كشاكش جلال و جمالت گاه به هجرمان مبتلا مى سازد، و گاه به وصلمان مى‌خواند. حكومت مطلقه از آن توست، و قدرت و سلطنت تو را سزد. ما خاكساران و بندگانيم، خواهى از جمال و كمالت به ديدارت بهره مندمان ساز، و خواهى با جلالت به خاكمان نِهْ و در فراقت بيازار، كه آزارت عين لطف است. به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است بخواهد بگويد: دلبرا! ما بندگان عاجزى هستيم كه از خود هيچ نداريم، و تو حاكم على الاطلاقى، خواهى به جذبه اى بكش و به خود انس ده، و يا به فنايمان دست زن تا لياقت قرب و ديدارت را بيابيم. در جايى مى گويد:

با اين همه:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥١٦، ص ٣٧١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٠، ص ١٦٨.