جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣ - ب - آثار طلب در كلام خواجه

به عشق زنده بود جانِ مردِ صاحبدل‌

اگر تو عشق ندارى، برو كه معذورى‌[١]

١٠- زكُنج مدرسه حافظ! مجوى گوهرعشق‌

قدم برون نِهْ اگر ميل جستجو دارى‌[٢]

١١- اى دل! به كوى عشق گذارى نمى كنى؟

اسبابِ جمع دارى و كارى نمى كنى‌

چوگان كام در كف و گويى نمى زنى‌

بازى چنين به دست و شكارى نمى كنى‌

اين خون كه موج مى زند اندر جگر، چرا

در كار رنگ و بوى نگارى نمى كنى؟

مشكين از آن نشد دم خلقت كه چون صبا

بر خاك كوى دوست گذارى نمى كنى‌

گر ديگران به جان، غم جانان خريده‌اند

اى دل! تو اين معامله بارى نمى كنى‌

ترسم كز اين چمن نبرى آستين گل‌

كز گلبنش تحمّلِ خارى نمى كنى‌

در آستينِ كامِ تو صد نافه مندرج‌

و آن را فداى طُرّه يارى نمى كنى‌

ساغر لطيف و پُر مِىْ و مى افكنى به خاك‌

و انديشه از بلاىِ خمارى نمى كنى‌

حافظ! برو كه بندگى بارگاه دوست‌

گر جمله مى كنند، تو بارى نمى كنى‌[٣]

١- تعالى اللَّه چه دولت دارم امشب‌

كه آمد ناگهان دلدارم امشب‌

چو ديدم روى خوبش، سجده كردم‌

بحمداللَّه نكو كردارم امشب‌

نهال صبرم از وصلش برآورد

ز بخت خويش، برخوردارم امشب‌

براتِ ليلة القدرى به دستم‌

رسيد از طالعِ بيدارم امشب‌[٤]

٢- به عزمِ مرحله عشق، پيش نِهْ قدمى‌

كه سودها برى ار اين سفر توانى كرد[٥]