جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٣ - غزل ٥٦٠ در همه دير مغان، نيست چو من شيدايى

خواجه در اين غزل به آمادگى تمام خود براى ديدار حضرت دوست اشاره نموده و مى گويد:

محبوبا! اين منم كه در ميان فريفتگان و طالبين ديدار و قرب و انس با تو، كارم به شيدايى كشيده شده و داشته‌هاى خود را (كه خيال مى كردم از من است) از دست داده، و از تعلّقات و بستگيها گسسته‌ام. مرا از مشاهده جمالت محروم مساز؛ كه:

٣٧٤٩

«أسْأَلُكَ بِسُبُحاتِ وَجْهِكَ وَبِأنْوارِ قُدْسِكَ، وَأبْتَهِلُ إلَيْكَ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ وَلَطآئِفِ بِرِّكَ، أنْ تُحَقِّقَ ظَنّى بِما اؤَمِّلُهُ مِنْ جَزيلِ إكْرامِكَ وَجَميلِ إنْعامِكَ، فِى القُرْبى‌ مِنْكَ وَالزُّلْفى لَدَيْكَ وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ.»

[١]: (به انوار [و يا عظمت‌] وجه [اسماء و صفات‌] و به انوار [مقام ذات‌] پاك و مقدّست از تو درخواست نموده و به عواطف مهربانى و لطائف احسانت تضرّع و التماس مى نمايم كه گمان مرا به آنچه از بخشش فراوان و انعام نيكويت، در قرب به تو و نزديكى و منزلت در نزدت و بهره مندى از مشاهده‌ات آرزومندم تحقّق بخشى.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٩، ص ١٨٩.