جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٠ - غزل ٥٥٠ تو را كه هرچه مراد است در جهان دارى

ز مُلك تا ملكوتش، حجاب برگيرند

هر آن كه خدمتِ جامِ جهانْ نما بكند

طبيب عشق، مسيحا دم است و مشفق، ليك‌

چو درد در تو نبيند، كه را دوا بكند

تو با خداى خود انداز كار و دل، خوش‌دار

كه رحم اگر نكند مدّعى، خدا بكند[١]

بكش جفاى رقيبان مدام و دل خوشدار

كه سهل باشد اگر يارِ مهربان دارى‌

سر سوداى تو اندر سَرِ ما مى گردد

تو ببين در سَرِ شوريده، چه ها مى گردد

هر كه دل در خَمِ چوگان سَرِ زُلف تو بست‌

لاجرم، گوىْ صفت، بى سر و پا مى گردد

هرچه بيداد و جفا مى كند آن دلبرِ ما

همچنان درپىِ او، دل به وفا مى گردد

دل حافظ چو صبا، بر سَرِ كوى تو مقيم‌

دردمندى است، به امّيد دوا مى گردد[٢]

وصال دوست، گرت دست مى دهد روزى‌

برو كه هرچه مراد است، در جهان دارى‌