جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦ - ه - تقاضاى همت در راه طلب از نظر خواجه

٧- ما وردِ سحر بر سر ميخانه نهاديم‌

اوقاتِ دعا در رَهِ جانانه نهاديم‌

در خرقه صد عاقل زاهد زَنَد آتش‌

اين داغ كه ما بر دلِ ديوانه نهاديم‌

در دل ندهم رَهْ پس از اين مِهر بُتان را

مُهر لب او بر در اين خانه نهاديم‌

چون مى رود اين كِشتى سرگشته كه آخر

جان در سرِ اين گوهر يكدانه نهاديم‌

قانع به خيالى ز تو بوديم چو حافظ

يا رب چه گدا همّت و شاهانه نهاديم‌[١]

٨- من نه آن رندم كه ترك شاهد و ساغركنم‌

محتسب داند كه من اين كارها كمتر كنم‌

عشق دُردانه است و من غوّاص درياميكده‌

سر فرو بردم در آنجا تا كجا سر بركنم‌

گرچه گرد آلود فقرم، شرم باد از همّتم‌

گر به آب چشمه خورشيد دامن تر كنم‌

من كه دارم در گدايى، گنج سلطانى به دست‌

كى طمع در گردش گردونِ دون پرور كنم‌

عاشقان راگر در آتش مى پسندد لطفِ دوست‌

تنگ چشمم گر نظر بر چشمه كوثر كنم‌

عهد و پيمان فلك رانيست چندان اعتبار

عهد با پيمانه بندم، شرط با ساغر كنم‌

شيوه رندى نه لايق بود طبعم را، ولى‌

چون درافتادم، چرا انديشه ديگر كنم؟[٢]

١- ما بدان مقصد عالى نتوانيم رسيد

هم مگر پيش نهد لطف شما گامى چند[٣]

٢- خداى را مددى اى دليل راه حرم!

كه نيست باديه عشق را كرانه پديد[٤]

٣- كار خودگر به خدا بازگذارى حافظ!

اى بسا عيش كه با بخت خدا داده كنى‌[٥]