جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧ - و - آثار همت در گفتار خواجه

١- هم از نسيم تو روزى گشايشى يابد

چو غنچه هر كه دلِ خويش در هواى تو بست‌[١]

٢- حافظ، چو زر به بوته درافتاد و تاب يافت‌

عاشق نباشد آن كه چو زر او به تاب نيست‌[٢]

٣- عاقبت دست بر آن سَرْوِ بلندش برسد

هر كه در راه طلب، همّت او قاصر نيست‌[٣]

٤- از رهگذر خاك سرِ كوى شما بود

هر نافه كه در دست نسيمِ سحر افتاد[٤]

٥- همّت عالى طلب، جام مرصّع گو مباش‌

رند را آبِ عنب، ياقوت رُمّانى بود[٥]

٦- حافظا! گر نروى از دَرِ او هم روزى‌

گذرى بر سرت از گوشه كنارى بكند[٦]

٧- زير شمشيرِ غمش، رقص كنان بايدرفت‌

كآنكه شد كُشته او، نيك سرانجام افتاد

در خَم زلف تو آويخت دل از چاه زنخ‌

آه! كز چاه برون آمد و در دام افتاد[٧]

٨- چشم من از پىِ اين قافله بس آه كشيد

تا به گوش دلم آوازِ درآ باز آمد[٨]

٩- غلام همّت آن رند عافيت سوزم‌

كه در گدا صفتى، كيمياگرى داند[٩]

١٠- هر آن كه جانب اهل وفا، نگه دارد

خداش در همه حال از بلا نگه دارد

گرت هواست كه معشوق نگسلد پيوند

نگاه دار سَرِ رشته، تا نگه دارد[١٠]