جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٤ - غزل ٥٦٤ روزگارى است كه ما را نگران مى دارى

روزگارى است كه ما را نگران مى دارى‌

مخلصان را نه به وضع دگران مى دارى‌

گوشه چشم رضايى، به مَنَت باز نشد

اين چنين، عزّتِ صاحب نظران مى دارى؟

نه گل از داغِ غمت رَسْت نه بلبل در باغ‌

همه را نعره زنان جامه دران مى دارى‌

پدرِ تجربه آخر تويى اى دل! ز چه روى‌

طمعِ مهر و وفا زين پسران مى دارى؟

گرچه رندىّ و خرابى، گنهِ ماست همه‌

عاشقى گفت: كه ما را تو بر آن مى دارى‌

جوهرِ جامِ جَمْ از كانِ جهانِ دگر است‌

تو تمنّا زگِلِ كوزهْ گران مى دارى؟

كيسه سيم وزَرَت نيك ببايد پرداخت‌

زين تمنّا تو كه از سيم بَران مى دارى‌

اى كه در دلقِ مُلَمَّع طلبى ذوقِ حضور!

چشم سيرى عجب از بى‌بصران مى دارى‌

چون تويى نرگسِ باغِ نَظَراى چشم و چراغ!

سر چرا بر منِ دلخسته، گران مى دارى؟

دين و دل رفت ولى راست نمى آرم گفت‌

كه من سوختهْ دل را تو بر آن مى دارى‌

تا صبابر گل و بلبل وَرَق حُسنِ تو خواند

همه را شيفته و دلْ نگران مى دارى‌

ساعد آن بِهْ كه نپوشى چو تو از بَهْرِنگار

دست در خونِ دلِ پر هُنران مى دارى‌

مگذران روزِ سلامت به ملامت، حافظ!

چه توقّع ز جهانِ گذران مى دارى؟