جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٢ - غزل ٥٩٨ به چشم مهر اگر با من مهام را يك نظر بودى

افسوس! كه مرا سرى بيش نيست تا در تمنّاى ديدار حضرت دوست به پيشگاهش نثار نمايم، وگرنه از شوق هر دم سرى در پايش مى افشاندم، تنها گفتارم اين است كه: «يا أَيُّهَا الْعَزِيزُ! مَسَّنا وَ أَهْلَنَا الضُّرُّ، وَ جِئْنا بِبِضاعَةٍ مُزْجاةٍ، فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ، وَ تَصَدَّقْ عَلَيْنا؛ إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ»[٢]: (اى عزيز [مصر]! ما و اهل [بيت‌] مان به تنگدستى و رنجورى گرفتار شديم، و با متاع ناچيز و اندك به حضور تو آمديم، پس پيمانه كامل به ما عطا فرموده و بر ما ببخش؛ براستى كه خداوند بخشندگان را پاداش مى دهد.) در جايى مى‌گويد:

و ممكن است بخواهد بگويد: ديدار حضرت محبوب، سرمايه اى بس گرانبها مى‌طلبد، و مرا جز عبوديّت و خاكسارى و سر به پيشگاهش ساييدن چيزى نيست، آن را از شوق وصالش، اگرچه اندك متاعى است، تقديم مى دارم، شايد موردنظرش.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩٦، ص ٣٥٨.

[٢] - يوسف: ٨٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٢، ص ٢٢٢.