جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤ - غزل ٥٤٤ به صوت بلبل و قمرى، اگر ننوشى مى

باز خواجه در اين غزل، نصايحى عارفانه به خود و دوستان هم طريقش دارد، مى‌گويد:

اى خواجه! واى سالكين راه خدا! حال كه فصل بهار است، و موجودات و مظاهرِ كَوْن و همه در تجلّى خاصّ و طراوت بى‌نظيرى ظهور دارند، حيف است كه يادى از هستى بخش و جمال آراى عالم هستى ننماييم؟ و يا: حال كه بهار جوانى و شادمانى ماست، سزاوار است كه از لحظات عمر خود با ياد حضرت محبوب بهره‌مند گرديم. چنانچه داروى خويش را در اين فصل به دست نياوريم، و به مراقبه و توجّه او نپردازيم، آخرين مداواى خود را كه داغ عبوديّت اوست كى توانيم بدست آورد هشيار بايد بود.

در جايى به خود خطاب كرده و مى گويد:

[١] - داغ نهادن، آخرين درمان مى باشد.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٨، ص ١٩٤.