جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٥ - غزل ٥٤٤ به صوت بلبل و قمرى، اگر ننوشى مى

اى خواجه! واى سالكين! بيايد تا فصل بهار و يا جوانى و نشاط باقى است از آن بهره‌مند شويد؛ زيرا وقت مى گذرد و ديگر ممكن نيست پس از فرا رسيدن بهمن و دى، و يا گذشت نشاط جوانى از ياد دوست بهره‌مند شد. به گفته خواجه در جايى:

اى خواجه و يااى سالكين! عالم ناپايدار را مروّت در جبلّت نيست، هر آنچه ما را داده و مى دهد، مى‌ستاند. داده‌هاى آن ناپايدار است و به پستى او اشاره دارد، كه:

٣٦٥٨

«ألمُواصِلُ لِلدُّنْيا مَقْطُوعٌ.»

[٣]: (هركس با دنيا پيوند و وصلتى برقرار نمود، [از او] بُريده [و يا خواهد بُريد].- نيز:

٣٦٥٩

«ألدُّنْيا إنِ انْجَلَتْ إنْجَلَتْ؛ وَإذا جَلَتْ إرْتَحَلَتْ.»

[٤]: (دنيا اگر رفت، [ديگر] مى‌رود، و هرگاه رفت، كوچ مى كند، [و ديگر برنمى گردد].- همچنين:

٣٦٦٠

«ألْمَغْبُونُ مَنْ شَغَلَ بِالدُّنْيا، وَفاتهُ حَظُّهُ مِنَ الآخِرَةِ.»

[٥]: (گول خورده و زيان ديده كسى است.

[١] - نسخه بدل: زپى.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٨٨، ص ١٦٠.

[٣] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١٠٦.

[٤] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١٠٦.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١٠٧.