جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٨ - غزل ٥٨٠ صبا! تو نكهت آن زلف مشكبو دارى

صبا! تو نكهت آن زُلفِ مُشكْبو دارى‌

به يادگار بمانى كه بوى او دارى‌

دلم كه گوهرِاسرار عشقِ دوست دراوست‌

توان به دست تو دادن گَرَش نكودارى‌

در آن شمايلِ مطبوع، هيچ نتوان گفت‌

جز اين قدر كه رقيبانِ تندخو دارى‌

نواى بلبلت اى گل! كجا پسند افتد

كه گوشِ هوش به مرغانِ هرزه گو دارى‌

ز جرعه تو سَرَم مست گشت نوشت باد!

خود از كدام مِىْ است آن كه در سبو دارى؟

قباىِ حُسنْ فروشى تو را برازد و بس‌

كه همچو گل، همه آيينِ رنگ و بو دارى‌

زمانه گر همه مُشْكِ خُتَن دهد بر باد

فداى تو! كه خَط و خالِ مشكبو دارى‌

دم از ممالكِ خوبى چو آفتاب زدن‌

تو را سزد كه غلامانِ ماهرو دارى‌

به سر كشىّ خوداى سروِ جويبار! مناز

كه گر به او رسى از شرم، سَر فرو دارى‌

دعاش گفتم و خندان به زيرِ لب مى گفت:

كه كيستى تو و با ما چه گفتگو دارى؟

ز كُنج مدرسه حافظ! مجوى گوهرِ عشق‌

قدم برون نه اگر ميلِ جستجو دارى‌