جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٦ - غزل ٥٧٩ شهرى است پرحريفان، از هرطرف نگارى

ممكن است باز خطاب خواجه در اين بيت با محبوب باشد و بخواهد بگويد:

معشوقا! حال كه براى ما در تجلّى مى باشى، باز از ديدارت محروممان مكن، كه ديگر چنين لحظاتى با صفا برايمان دست نخواهد داد.

و ممكن است منظور وى از بيت خطاب به سالكين، و يا خود باشد و بخواهد بگويد: حال كه دوست در تجلّى است، بايد بهره كامل از او گرفت. معلوم نيست ديگر چنين فرصتى و ديدارى ميسّر گردد؛ لذا مى گويد:

اى دوستان! در اين موقعيّتى كه دوست با تجلّيات اسماء و صفاتى خويش در بوستان عالَم و مظاهر، چون لاله و گل كه بلبل را دعوت به مشاهده خود مى كند، هركدام شما را به او مى خوانند، غفلت مكنيد و از آن بهره بردارى نماييد. به گفته خواجه در جايى:

امّا:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٥، ص ٣١٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٨، ص ١٩٤.