جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٦ - غزل ٥٥٠ تو را كه هرچه مراد است در جهان دارى

محبوبا! آزادگان از غير تو، جان و دل و روان خويش را به پيشگاهت نثار مى‌كنند تا به مراد خود كه وصالت باشد برسند، پس جان و دل و روح و عالم خيالى‌شان را، طلب كن و ببين چگونه از آن دست مى شويند، و چگونه حُكمت بر ايشان جارى است؛ زيرا دانشته اند تا از خود بيرون نشوند به تو نخواهند رسيد. در نتيجه بخواهد بگويد:

و بگويد:

اى خواجه! و يااى سالك! تا سبك روح و آزادى و هنوز تعلّقات و خودخواهى ها دامنت را نگرفته و جوانى و نشاط و فرصت دارى، به مراقبه و توجّه به محبوب بپرداز، بخصوص در لحظاتى كه به خمارى و تهيدستى از مشاهده حضرت دوست مبتلا مى باشى. شايد باز ديدارت حاصل شود، به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٦، ص ٢٣٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٧، ص ٢٣١.