جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٢ - غزل ٥٧٩ شهرى است پرحريفان، از هرطرف نگارى

شهرى است پرحريفان،[٢] از هرطرف نگارى‌

ياران! صلاىِ عشق‌[٣] است، گر مى كنيد كارى‌

چشمِ فَلَك نديده، زين خوبتر حريفى‌[٤]

در دام كس نيفتد، زين خوبتر شكارى‌

اى رُوى خوبت از گُل، صدبار نازنين‌تر!

يا رب! كه رَهْ نيابد، بر دامنِ تو خارى‌

جسمى كه ديده باشد، از روح آفريده؟

زين خاكدان مبادا، بر دامنش غبارى‌

چون من شكسته اى را، از پيش خود چه رانى؟

كم غايتِ تمنّا، بوسى است يا كنارى‌

مِىْ بى‌غش است بشتاب وقتِ خوش است درياب‌

سالِ دگر كه دارد، امّيدِ نوبهارى؟

در بوستانْ حريفان، مانند لاله و گل‌

هر يك گرفته جامى، بر يادِ روىِ يارى‌

چون اين گره گشايم؟ وين راز وا نمايم؟[٥]

دردىّ و صعبْ دردى، كارىّ و سختْ كارى‌

هر تارِ موىِ حافظ، در دست تُرْكِ شوخى است‌[٦]

مشكل توان نشستن، در اين چنين ديارى‌