جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٣ - غزل ٥٩٣ وقت را غنيمت دان، آن قدر كه بتوانى

اى دوست! جلوه نمودى و هنوز سيرت نديده و دل به تو آرام نگرفته، گذشتى و رفتى، با تيرِ مژگان و جلالِ ممزوج به جمالت عاشقان را مى كُشى. مى‌ترسم خونشان دامنگيرت شود و خون خواهانشان از رفتن بازت دارند. (سخنى است عاشقانه) در واقع با اين بيان، ديگر بار چنين ديدارى را تمنّا مى كند و مى خواهد بگويد:

شايد خطاب خواجه در اين بيت نيز به زاهد باشد و بخواهد بگويد: زاهدا! پند ما فريفتگان حضرت دوست را بشنو، و از خشكى و عبادات قشرى و بى‌اخلاص خود دست كش، و به عبادات لبّى و خالصانه و عاشقانه، كه راهنمايت به ديدار محبوب مى گردد، بپرداز؛ كه:

«وَلكِنّى أعْبُدُه حُبّاً لَهُ- عَزَّ وَجَلَّ-، فَتِلْكَ عِبادَةُ الكِرامِ، وَهُوَ الأمْنُ؛ لِقَوْلِهِ- عَزَّوَجَلَّ- «وَهُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ» وَلِقَوْلِهِ- عَزَّ وَجَلَّ- «قُلْ: إنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ، فَاتَّبِعُونى، يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ، وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ» فَمَنْ أحَبَّ اللَّهَ- عَزّوَجَلَّ-، أحَبَّهُ اللَّهُ؛ وَمَنْ أحَبَّهُ اللَّهُ تَعالى‌، كانَ مِنَ الآمِنينَ.»

[٢]: (وليكن من خداوند- عزّ وجلّ- را از روى مهر و دوستى.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٨٧.

[٢] - وسائل الشيعه، ج ١، ص ٤٦، باب ٩، از روايت ٢.