جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٩ - غزل ٥٧٨ لبت مى بوسم و در مى كشم مى

و يا اينكه:

اى خواجه! حال كه عنايت دوست شامل حالت شده و جام باده و تجلّيات آب حيات گرفتن از او برايت ميسّر است، چون مرغ باغ باش كه جز گل را درنظر ندارد، تو هم او را به بى‌همتايى در جمال و كمال بخوان، و بگو: «هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ، اللَّهُ الصَّمَدُ، لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ»[٣]: ( (اوست خداى يكتا، خداوند بى‌نياز، نه زاييده و نه زاده شده و هرگز احدى همتاى او نبوده است.- دم به دم مراقب او باش و در همه جا و همه حال، با هر چيز و هركس، به ملكوت آنها نظر داشته باش، تا باهمه مظاهر او را با ديده دل بيابى، و: «وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ»[٤]: (روى و تمام وجود خويش را به سوى خداوندى نمودم كه آسمانها و زمين را نوآفرينى فرمود.) گويى، و از اهل يقين شوى. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩٠، ص ٣٥٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩١، ص ٣٥٥.

[٣] - توحيد: ٢، ٣ و ٤.

[٤] - انعام: ٧٩.