جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٠٤

مولايى كه موصوف به احسان باشد نمى شناسم؟! و چگونه به غير تو اميدوار باشم، و حال آنكه جز تو مولايى كه موصوف به احسان باشد نمى شناسم؟! و چگونه به غير تو اميدوار باشم، و حال آنكه همه خير و خوبى به دست [با كفايت‌] توست؟! و چگونه به جز تو آرزومند شوم، در صورتى كه [عالم‌] خلق و امر از آنِ توست؟!)؛ زيرا:

معشوقا! عالم طبع بس ناپايدار است و مرا چنين موقعيّتى براى ديدارت بدست نخواهد آمد. بايد بدانم چه نثارت نمايم، تا مرا به مرادم نائل سازى، در جايى مى‌گويد:

دلبرا! اگر عنايتى در اين غربت سراىِ دنيا به من ننمايى و از غربتم با ديدارت نرهانى و به وصال خويش مفتخرم نفرمايى، كيست كه در دو جهان، يار و آرام بخش خاطرم گردد؟! كه:

٤٠٤٩

«إلهى! ... أنْتَ الَّذى أشْرَقْتَ الْأنْوارَ فى قُلُوبِ أوْلِيآئِكَ، حَتّى‌ عَرَفُوكَ وَوَحَّدُوكَ [وَجَدَوُكَ‌]: وَأنْتَ الَّذى أزَلْتَ الْأغْيارَ عَنْ قُلُوبِ أحِبّآئِكَ، حَتّى‌ لَمْ يُحِبُّوا سِواكَ وَ لَمْ يَلْجَئُوا إلى‌ غَيْركَ، أنْتَ الْمُونِسُ لَهُمْ حَيْثُ أوْحَشَتْهُمُ الْعَوالِمُ، وَأنْتَ الَّذى هَدَيْتَهُمْ حَيْثُ اسْتَبانَتْ لَهُمُ الْمَعالِمُ.

[إلهى!] ماذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؟! وَ ما الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟!»

: (پروردگارا! تويى كه انوار را در دل اوليائت تابانيدى تا به مقام معرفت و شناسايى و توحيدت نائل آمدند [يا: تو را يافتند]. و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٢، ص ٣٣٨.