جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٥ - غزل ٥٧٤ سلامى چو بوى خوش آشنايى

رنج ما را، كه توان بُرد به يك گوشه چشم‌

شرط انصاف نباشد كه مداوا نكنى‌

نقلِ هر جور كه از خُلق كريمت گويند

قولِ صاحب غرضان است، تو اينها نكنى‌[١]

ز كوىِ مغان رو مگردان كه آنجا

فروشند مفتاحِ مُشكلْ گشايى‌

يارِ مردان خدا باش كه در كِشتىِ نوح‌

هست خاكى كه به آبى نخورد طوفان را[٢]

روضه خُلدِ برين، خلوتِ درويشان است‌

مايه محتشمى، خدمتِ دوريشان است‌

كُنج عزلت كه طلسماتِ عجائب دارد

فتح آن در نظرِ همّتِ درويشان است‌

آنچه زَرْ مى شود از پرتوِ آن قلبِ سياه‌

كيمايى است كه در صحبتِ دوريشان است‌[٣]

اى بى‌خبر! بكوش كه صاحبْ خبر شوى‌

تا راهْ بين نباشى، كى راهبر شوى؟

دست از مِسِ وجود چو مردانِ رَهْ بشوى‌

تا كيمياىِ عشق بيابىّ و زَرْ شوى‌

گر نور عشقِ حق به دل و جانت اوفتد

باللَّه كز آفتابِ فَلَك خوبتر شوى‌