جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٩ - غزل ٥٦٨ ساقيا! سايه ابر است و بهار و لب جوى

خطاب خواجه در ابيات اين غزل به خود و يا سالكين بوده، و به بهره مندى از ايّام بهار و رحمتهاى آن، و يا جوانى و نشاط، و يا نفحات الهى در اين ايّام براى مشاهدات حضرت دوست سفارش مى كند. مراد از «ساقى» در اين غزل، سالك و يا خواجه مى باشد كه بايد با عبادات و ذكر و مراقبه و ياد دوست از طريق ديدن مظاهر و طراوت ايّام بهار، و يا نشاط و نفحات الهى، روح خود را سقايت نمايد. هرچند در ساير غزلها مراد خواجه از «ساقى» حضرت محبوب و يا استاد مى باشد. مى‌گويد:

اى خواجه! و يااى سالك طريق! حال كه وسائل مراقبه و ذكر و صفا دادن دلت از هر جهت فراهم است، و نفحات الهى وزيدن گرفته و بهار زندگى و جوانى‌ات در دست است، اگر حضرت دوست را مى طلبى و اهل دلى، توشه اى از طراوت و نشاطت بردار. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٠، ص ٤٢٣.