جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٧ - غزل ٥٩٩ يا مبسما يحاكى درجا من اللالى

خواجه تمام اين غزل را، در مقام اظهار اشتياق به ديدار حضرت دوست و گله گذارى از او و تمنّاى وصالش سروده. گويا مشاهده اى هم در خواب براى وى دست داده (به دليل ابيات آينده)، با بيت صدر حكايت از آن نموده و مى گويد:

اى محبوبى كه لبخند و عنايات گاه گاهت، مژده تجلّياتت را به من مى دهد، چه شده كه مى خواهى هلال رخسارت را به شكستگان فراقت بنمايانى؟ كنايه از اينكه:

لذا مى گويد:

شب گذشته كه به خواب رفته و از تعلّقات عالم طبيعت رسته و به ياد چشم.

[١] - دندانها[ يا دندانهاى پيشين‌] ى كه از صندوقچه اى از مرواريدها حكايت مى نمايى!

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٨، ص ٣٢٨.