جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٥ - غزل ٥٩٨ به چشم مهر اگر با من مهام را يك نظر بودى

هركس به تمنّايى، فال از رُخ او گيرند

بر تخته فيروزى، تا قُرعه كه را افتد

آخر چه زيان افتد، سلطانِ ممالك را

كورا نظرى روزى، بر حالِ گدا افتد؟

آن باده كه دلها را از غم دهد آزادى‌

پر خونِ جگر گردد، چون دور به ما افتد

احوالِ دل حافظ، از دستِ غم هجران‌

چون عاشق سرگردان، كز دوست جدا افتد[١]

نگفتى كس به شيرينى چو حافظ شعر در عالم‌

اگر طوطىِّ طبعش رازِ لعل او شكر بودى‌

حافظ! تو اين دعا زِكه آموختى؟ كه يار

تعويذ كرد شِعر تو را و به زَرْ گرفت‌[٢]

خزينه دل حافظ ز گوهر اسرار

به يُمن عشق تو سرمايه جهانى داد[٣]

شفا ز گفته شكّر فشانِ حافظ جوى‌

كه حاجتت به علاجِ گلاب و قند مبادا[٤]

كس چو حافظ نكشيد از رُخِ انديشه نقاب‌

تا سَرِ زُلفِ عروسانِ سخن شانه زدند[٥]