جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٨ - غزل ٥٥٠ تو را كه هرچه مراد است در جهان دارى

همانندى، و نه عكس و نگاره اى دارد و نه تنديس و پيكره‌اى، و نه حدّ و مرزى دارد و نه كرانه ها و اندازه‌ها [يى كه نتواند از آن بگذارد]، و نه جايى دارد و نه مكانى، و نه چگونگى دارد و نه جايگاهى، و نه اينجاست و نه آنجا، و نه پُر است و نه تُهى، و نه ايستاده است و نه نشسته، و نه سكون است و نه حركت، و نه ظلمانى و تاريك است و نه نورانى و روشن، و نه روح و روان دارد و نه نَفْس و جان، و هيچ جايى از او تُهى نيست و [در عين حال‌] هيچ جايى گنجايش او را ندارد، و نه رنگى دارد و نه بر دلى خطور مى كند و نه بويى دارد كه بتوان آن را بوييد. اين گونه امور از او دور است.) با اين همه مى بينم درميان مجمع خوبان (انبياء و اولياء :) با تجلّيّاتت آنان را دلربايى مى كنى و ايشان را به وجد و حال مى آورى. به گفته خواجه در جايى:

و در نتيجه بخواهد با اين بيان و توصيف، تقاضاى ديدارش را بنمايد و بگويد:

لذا مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٨، ص ١٢٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٨، ص ١٢٧.