جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٤ - غزل ٥٦٠ در همه دير مغان، نيست چو من شيدايى

لذا مى گويد:

خلاصه بخواهد بگويد: دلبرا! تنها باده ديدار و تجلّيات پرشور توست كه مى‌تواند به غم عشق و سرشك بسيار ديدگانم پايان دهد؛ پس كشتىِ باده بياور، تا همواره نجات از فراقت برايم حاصل شود. در جايى مى گويد:

و در جايى ديگر مى گويد:

اى دوستان! چنان شيفته اويم كه پروايى از اظهار عشق خويش به معشوق بى همتايم نيست، و از دلبستگى و فريفتگى‌ام به جمال و كمالش باكى ندارم، سخن غير او را با من مگوييد. بخواهد با اين بيان بگويد:

٣٧٩١

«إلهى! مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ، فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا؟! وَمَنْ [ذا] الَّذى أنِسَ بِقُرْبِكَ، فَابْتَغى‌ عَنْكَ حِوَلا؟!»

[٣]: (كيست كه شيرينى.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٢، ص ٢٢٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٤، ص ٢٢٣.

[٣] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.