جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٦ - غزل ٥٦٠ در همه دير مغان، نيست چو من شيدايى

نمودن و بستگى به آنها برتر باشد.) اين كوردلان و اهل حجابند كه تنها به عالم ملكى موجودات مى نگرند و از ملكوت آن غافلند. به گفته خواجه در جايى:

بر من روشن گشته با اين همه فريفتگى و گذشت چرا دوست را با من نظر نمى‌باشد، و آشكار گشته كه جز مصاحبت با طبيب دانا و مرشد كامل، نمى‌تواند غبار بستگيهايى كه بر صفحه دل و آئينه خدايى‌ام گرفته را بزدايد «از خدا مى طلبم صحبت روشن زايى» به گفته خواجه در جايى:

و در جايى ديگر مى گويد:

و در جايى نيز مى گويد:

لذا مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٠، ص ٢٩٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٣، ص ٣٣٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٤، ص ٣٣٣.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٦، ص ١١٩.